| | 
De Grote Raad van Mechelen werd van 1504 tot 1794 het hoogste gerechtshof van de Bourgondisch - Habsburgse Nederlanden en na de opstand tegen Filips II (alleen nog) van de Zuidelijke Nederlanden. Hij behandelde het hoger beroep tegen arresten van de justitieraden, dat waren de hoogste gewestelijke rechtbanken, zoals bv. de Raad van Vlaanderen (Gent), maar niet de Raad van Brabant, die daarom ook Soevereine Justitieraad van Brabant genoemd werd. De Grote Raad was ook in eerste aanleg bevoegd voor belangrijke processen, als aangelegenheden die de vorst of de adel aanbelangden.
Het college bestond uit een voorzitter en 14 tot 16 leden, allen universitair gevormde juristen, zowel geestelijken als leken.
Ten tijde van Karel de Stoute werd de Hofraad verder afgeslankt en kwam er een aparte sectie voor de financiën: de Kamer van de Schatkist en de Beden. Dit bracht mee dat de Hofraad zich uiteindelijk nog alleen ging bezighouden met de grote politieke beslissingen. Hij werd hét politiek besluitvormingsorgaan in nauw overleg met de vorst en dit zowel tijdens de Bourgondiërs als tijdens de Spaanse en Oostenrijkse Habsburgers. Hij was samengesteld uit de vertrouwensmannen van de vorst en werd in zijn afwezigheid voorgezeten door de landvoogd(es). Deze raad kreeg daarom in de XVe en XIVe eeuw de naam van Geheime Raad, al geeft allicht de Franse term "Conseil Privé" beter aan waarom het ging.
De volgende eigenaars van het Lintkasteel zouden in de komende eeuwen een belangrijke rol spelen in deze verschillende raden en behoorden op die manier in de lage landen tot "les grands commis de l' Etat", de grote administratoren van de staat, die achter de schermen een aanzienlijke rol speelden bij het uitstippelen van het beleid en wier namen daarom ook geregeld voorkomen op officiële documenten.
| |
